Մտել եմ դպրոցս…նենց ոնցոր Սարյանի այգում ժամը 12-ից հետո

Posted by LevArt

Մտել եմ դպրոցս, որ  արդեն ահագինա ավարտել եմ: Վաղուց չէի եղել ասի տեսնեմ ոնցա, ինչ ա: Մեր դասարանի դուռն եմ բացում` առաջին բանը , որ առաջս զգաց մեծ կաշվե յուբկայով ոռ: Երկրորդը մեեեծ քսաաած աչքեր: Ում եք ուզում` ուզում էի ասեի քեզ եմ ուզում, բայց դու ինձ պետք ա փող տաս դրա համար: Ասեցի լավ անցած: Գնացել եմ սուս-փուս կանգնել եմ ընդեղ, որտեղ առաջին սիգարետս եմ ծխել ու էլի ծխում եմ: Մեկել էս մեծ ոռը դուս էկավ. կաբլուկներա հագել, որ հազիվա քայլում: Էն որ ամեն քայլի հետ ոտը դողալով ա պահում ու մարմնով առաջա գալիս, ինչի հետևանքով ոռը հետա գնում: Աչքերը ճպճպացնելով եկավ: Ասում եմ բարև Ձեզ ես ստեղ եմ սովորել էլի ոչ բարով խերով: Չնայած լավ էլ դասատուներ եմ ունեցել, բայց տնօրենս էլի հաստ ոռովա եղել: Բերանը բացեց: Իսկ ինչի ես եկել ապեր` ինձ ա հարցնում: Ասեցի` ապերը ջահել աղջիկա ուզում կպցրած լինի ու բերանս բացել եմ մինչև ականջներս` ամերիկացու պես: Ասի կարողա կոպտի հեռանա էլի ու իրա քսած աչքերը էլ չտեսնեմ: Բայց չէ: Սենց արեց` յաաաա, էս տղերքը լրիվ են գժվել: Արդեն ինձ պատրաստել էի, որ ասելույ ա ախույետ են եղել, բայց չասեց: Մի քիչ թուլացա: Ու շարունակեց` մալալետկեքի են ուզում կպցնեն: Հիմա դեմս մի բանա ասում, սիրտս մի ուրիշ, բայց դեմինս երևացող ա, սրտինս հլը կզսպեմ: Մտածում եմ

Հրանուշ –մրանուշ` ֆաք օֆ կարգին աղջիկ ես

Posted by LevArt

Ինչքան չես գրում էնքան չի գրվում, որովհետև լիքը ուրիշ բաներ ես գրում ու գրելու ժամանակ դատարկվում ես: Էնքան ես դատարկվում, որ ներսինդ լրիվ լավ չես կարա ներկայացնես, դրսինդ միշտ էլ լավ ներկայացածա` կարիք չկա: Տենց տեքստերի անունը սովորաբար դնում եմ անոռուգլուխ: Որ նայում ես չես ջոկում որտեղա ոռը ու որտեղ գլուխը: Տենց աղջիկներ էլ կան չէ` նայում ես չես ջոկում, որտեղիցա ոտերը պրծնում, որտեղ ոտերը սկսում` ոռը պրծնում, որ մի քիչ էլ ուշադիր չես նայում քեզ թվում ա գազանանոցում կապիկի վանդակի մեջ ես, էդ էլ կապիկի ոռնա: Ուրախաանում ես, որտև զարմանում ես: Զարմանում ես, որտև

Marazm-աստիճաններ

Posted by LevArt
Աստիճաններ…բարձրանում ես…ու մտածում..էս աստիճանի հիմար աստիճաններ…երբ կանգնում ես աստիճաններից մեկին..կապ չունի հարկ անցել ես, թե չէ…մտածում ես, որ այստեղ կարելի է հանգրվանել…ու վանվում ես…քեզանից ես վանվում, աշխարհից ու էն ուռոդներից, որոնց պտի դեռ հանդիպես…հանդիպես ճանապարհին…

չտենաս, այլ հանդիպես…էտ լուսավոր կետն էլ հեռու է` մոտիկ չի…ու ինչքան մոտիկանում ես…հորիզոնի պես հեռանում ա, էնքան ա հեռանում, որ մտածում ես…երբ ընկրկում ես նա հեռանում է, երբ հեռանում ես մոտենում է նա…տողերն էլ էական չեն` էականը

Սիրելի Ընթերցող

Սիրելի ընթերցողներ LevArt Blog-ը չի հեռացել, չի դադարել…այն ուղղակի ժամանակավորապես, օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով այս մի քանի օրերը չի թարմացվում: Ներողամիտ եղեք ու մի լքեք այս դաշտը: Այն շուտով կթարմացվի…կլինեն նոր ու չեղած պռոյեկտներ:

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵՔ ԿԱՐԴԱԼ LEVARTBLOG

Մառազմ-Kama Sutra #69

Posted by LevArt

Առատություն…դա նույն է ինչ ազատություն..մոտավորապես այնպես ինչպես անմտություն ու իրականություն…մոտավորապես…մոմի լույսից ստվեր դարձած ու դեռ գայլի մռութ սարքող ձեռքեր ու ձեռքեր, որ անընդհատ գրում են …ինչ-որ բան են գրում, բայց ոչ գրիչով, այլ կրիչով…էտ քառակուսի ու անշունչ էկրանի վրա… իրանք իրանցից զզվող ձեռքեր` գրիչ չբռնած ձեռքեր…անապաստան ձեռքեր ու անընդհատ ձեռքերից առաջ ընկնող միտք…ու մտքեր պոռնո իրականությունից….այլանդակ պոռնո է տիրում ամեն տեղ…հա, հաստատ ձեռքերն էլ են պոռնոյով զբաղված, պոռնո կոկտեյլներ ու…էռոտիկ ձողիկներ…

Սիզիֆի ինդենտիֆիկացիա

Posted by LevArt

Ձեր ինքնասպանվող ոգիները…առաջին անգամ առաջին քայլից հետո…կատակլիզմը խեղդում է` միշտ…այդպես էլ չհասկացա ապրելու, որ մասն է ավելի վտանգավոր` ապրելու հատվածը, թե այն որի մասին ավելի հաճախ ասում են  գոյատևման անխուսափելի անհրաժեշտություն…

այ այս երկու հարցն է, որ քեզ ծնվելուց հետո պետք է խեղդի…շնչահեղձ ես լինում ու մտածում աստվածայինի ու կատակերգության մասին` երկուսը միասին ավելի վտանգավոր է…13-րդն էլ ինչպես միշտ հրեշտակ է….Եվ մեր ուտելու ու չուտելու միջև տարբերությունը ոչ թե ընտրության անհրաժեշտությունն է, այլ

Brand. Mel Ramos-ի էռո-հովերը` ՃԻՉ ու ԿԻՉ

Posted by LevArt

Pop-Art-ը կոտրեց մեր պատկերացումները արվեստի ու մասս-մշակույթի մասին: Այն հիմնադրեց նոր մշակույթ` ՃԻՉ ու ԿԻՉ: Սրանք մասսայական մշակույթի հիմնական տարրերն են: Այն կոտրեց մշակույթի մասին բարձրյալության կարծրատիպը, հաստատեց ամենահասության սկզբունքը: Pop-Art-ը հասարակությանը հնարավորություն տվեց իր կիչը արտահայտել արվեստի միջոցով:

Mel Ramos

Այն հաստատեց  ապրանքը, հաստատեց, որ  այն ավելի մեծ տեղ ու դեր ունի աշխարհում քան ասենք սիրահարված սիրտը: Այն մասսայի սուբ-բունտի յուրահատուկ ճիչ էր: Բրենդի նկատմամբ Mel Ramos-ի էռոտիկ մոտեցումները ցնցեցին աշխարհը: Համաշխարհային բրենդների սեփականատերերը բողոքի ալիք բարձրացրին, բայց արդեն ուշ էր: Ավելին նրանք չգիտեին, որ ռամոսյան էռո-պարոդիաները

ՏԵՔՍՏ. տաքություն ունեցող լույս

Posted by LevArt

Համր պատասխաններ, բարձրաձայն տրված հարցերին…համրություն, ինտոնացիա, լսողության կորուստ, թե հնարավորություն չլսել  լսածը…այս ամենի հետ մեկտեղ պաղ, լուռ չստացված մի հեգնանք…տաքացող հեգնանք, ամեն ինչի պատրաստ հեգնանք…և ինչ եղավ հետո…ոչինչ ու պինչ ու ցտեսություն…ավտոմեքենաների անաղմուկ երթ, քրքիջների համր բերաններ ու լռություն…սպասվածին ծալած երջանկություն ու լուսավոր մի կետ…հազարի մեջից աչքերդ ծակող լույս, առավոտ լուսո, թքած արեգակ

City Rithm. մեկուսացող քաղաքացի

Posted by LevArt

Քաղաքը  վերածնվում է: Այն այսօր  այլևս այն Երևանը չէ: Այն այսօր ձևավորվող մթնոլորտով Երևանն է: Այն գիշերային Երևանն է: Այն բաժանված ու ոչ համասեռ քաղաքն է: Կաստաների բաժանված քաղաքը: Ամենաթողության ու փակ, ինքնամփոփ քաղաքացու քաղաքն է: Երևանը քաղաք է, որը ապրում է զուգահեռ կյանքերով: Իրար չհատվող կյանքերով` իրարից վանվող քաղաքացիներով, սեփական անձը մեկուսացրած մարդկանցով` արդեն մարդով: Աշխարհը մեկուսանում է, մարդը, քաղաքացին մեկուսանում է: Նկատել եք,

 

 

 

ԿԻՆ. Նրանց ակնկալիքը չբռնաբարված լինելու` ցանկություն է սեփական կամքով բռնաբարվել

Posted by LevArt

Ինչպես գրավել կնոջը: Մի քանի նկատառում  LevArt Blog- ից

Կինը ուժեղ տեսակ է: Այն յուրահատուկ ունակություն ունի կառավարել ու զսպել սեփական էմոցիոնալ պոռթկումները: Առաջին հայացքից` նրանք են, որ իրենց արցունքները կզեղեն, երկրորդից, նրանք են, որ կզեղեն, կտանջվեն կարոտից, սակայն երբեք չեն զանգահարի առաջինը: Երրորդից` նրանք երբեք չեն լացի, եթե չիմանան, որ մենք, կգրկեք նրանց, նուրբ կշոյեք գլուխը ու ներողություն կխնդրեք անգամ, եթե  մեղավոր չենք: Այս պահից հետո` կլինի այն ինչ լինում է սովորաբար…