Ընտրություններից հետո ՀԱԿազդեցությունը ընտրական գործընթացների նկատմամբ մեծանում ա
Ընտրություններից հետո ուզում ես, որ Բարգավաճող լկտիներ չլինեն
Ընտրություններից հետո Ժառանգական հիվանդություններդ տեղի են տալիս
Ընտրություններից հետո Դաշնակցության նկատմամբ հեղափոխական մղումներ ա սկսվում ու Դաշնակցությունը հեղափոխվում ա
Ընտրություններից հետո օրինական ու Օրինաց երկիրը ժամանակավորապես դառնում ա բալագան
Ընտրություններից հետո ուզում ես հավատաս, որ Հանրապետական մակարդակով բարեփոխումներ ա լինելու
Խնձորները տարբեր են լինում: Օրինակ կծած խնձոր կա, որն ասոցացվում է հիշատակի արժանի Սթիվ Ջոբսի հետ: Կարկուտի խփած կանաչ խնձոր կա, որ , ինչպես ասում է մեր հարևան Յուրիկ ձյաձյան “հորս գներն ա վրեն”: Կա կարմիր խնձոր, որը ասոցացվում է աղջկա օրգանական գոյացության լինել-չլինելու հետ: Կծած խնձորը`որպես հայտնի բրենդ նույնիսկ երազանք է: Սեղանին դրված մրգի տեսքով…զզվող եմ, ուրիշի կծածը չեմ ուտի: Ինձ համար չկծած կարմիր խնձորը նորմալ ուտելու միրգ է: Առանց չափազանցության: Ես բոլոր խնձորներից հենց կարմիր խնձորն եմ սիրում: Ու այդ խնձորի ֆետիշացումը, ինձ, անկեղծ, հիստերիայի մեջ է գցում: Այնպես, որ չզսպեմ իմ ներսի բոլոր անմշակ սովորույթներն ու չսեղմեմ լեզվի արգելակները: Ինձ զայրացնում է ոչ թե այդ ավանդույթը որպես այդպիսին: Այլ դրան տրված կարևորությունը` ըստ էության: Որքան նագլիություն է պետք /չգիտեմ հայերեն տարբերակը/, որպեսզի աղջկա բարոյականությունը չափվի սրանով: Որքան մարդը պետք է անարժան լինի, նրա ապրած կյանքը անարժեք, նրա հոգին ու մարմինը անկարևոր, որպեսզի կարմիր խնձորը որոշի քո սիրելի աղջիկը` “լավն է”, թե “վատը”: Կուսաթաղանթի պաշտամունքի համար գուցե Երևանի կենտրոնում մի նստավայր կառուցենք: Գնանք մոտը մոմ վառենք: Խնդրենք, որ նա մեր գլխից անպակաս լինի և նրա պլազմային բաղադրությունը միշտ մեր գլխի վերևում: Խնձորն էլ կարելի է մեռոնի մեջ օրհնել ոսկյա շղթայի վրա անցկացնել ու կախել մեր պարանոցին: Սա ծիծաղելի է բոլոր դարերի համար: Ոչ միայն նանոտեխնոլոգիաների, այլ թագավորական բալերի վուալների: Ծիծաղելի է նաև, որ կարմիր խնձորը չընդունողներին ասում են առաջադեմ, եվրոպական արժեքների կրող ու կռիվ են տալիս ազգապահպանության շուրջ մղձավանջային մտքերով: Ծիծաղելի խնձորի պատմություն է.. երբ նորապասկաները առաջին գիշերից հետո բաժանվում են, որովհետև հայերի ասստված կուսաթաղանթը ներկա չէր նրանց երջանկության անդրանիկ օրվան: Լքել էր: Նեղանում են ու բաժանվում: Համարելով` ուրեմն օրհնված չէ նրանց համատեղ կյանքը: Այս համատարած տգիտությունն ու տկարահոգությունը մի ամբողջ ազգի դարձրել է կիսահիվանդ: Տղաները կիսահիվանդ են, որովհետև դա ստիպված են անել միայն մարմնավաճառների կամ “անբարո” աղջիկների հետ: Դրա համար կամ գումար է պետք կամ հմայք ու լավ բառապաշար: Այդ պատճառով մարտյան կատուների պես ամբողջ օրը փողոցներում ու ակումբներում ընկած լեզուները կախ գցած պտտվում են ու չեն կարողանում լավ ժամանակ անցկացնել: Այնքան չեն շփվել աղջիկների հետ, որ նույնիսկ կարգին ծանոթանալու ձև չգիտեն, ստրատեգիա չունեն ու միայն անտաշ հայացքներով ու բառերով են մոտենում: Աղջիկներն էլ կարգին աղջիկ մնալու տառապանքների տակ ամբողջ օրը ցույց են տալիս, որ իրենք կույս են: Եթե բարևում ես` ուրեմն ուզում ես: Եթե ուզում ես` ինքը կույս է: Այդպիսին մնալու է մինչև կյանքի վերջ: Իսկ կյանքի վերջը Continue reading
Ժամանակակից է այն ամենը, ինչ ինձ չի խանգարում ապրել: Ու եթե մի բան կա, որ ինձ խանգարում է ապրել, ապա այդ մասին խոսացողները: Այն դատարկամիտները, այն մտաթերիները ու գերխելամիտները: Այն բոլորը ու այն բոլորին փաթեթավորածները` փաթթած ունեցողները բոլորին ու ամեն ինչ: Ու ամեն ինչից փաթեթավորում պահանջողները: Ու այս համատարած փաթեթավորվածների մեջ էսթետիզմի մի ամբողջ կոլւտուր ա է մահանում: Ոչ թե մշակույթ, այլ կուլտուր ա: Թերևս այս բառը գյուղական ինտելեգենցիայի պես մի բան է հիշեցնում, բայց այն նաև հիշեցնում է, որ եթե դու գյուղական ինտելեգենցիայից սերած ու սերված մի հասուն կամ տհաս պատանեկիկ ես, ապա, ես սերված չեմ` արմատավորված եմ: Ու գյուղից չէ, այլ քաղաքից: Ու եթե մտքիդ եկել է երբևէ կամ լսել ես այս երգը” դու գյուղականցի ես, ես քաղաքացի, իմ բանջարը քո հանճարին վնաս չէ” երգը, ապա պետք է, որ մի անգամ ֆիքսած ու ֆիքսված լինեիր մի կարևոր կետի վրա` Continue reading
Ոչինչ կյանքում չի լինում վերջին անգամ…ամեն ինչ կյանքում կրկնվում է..կրկնվում է անցյալի ու ապագայի նման..կրկնվում է, ինչպես արևածագն է կրկնվում, երբ զարթնում ես.. ու գիշերը` երբ քնում ես կամ չես քնում, լսում ես լռությունը, թե լռության սիմֆոնիան..ինչպես սիմֆոնիան, որ նվագում է ամեն անգամ տարբեր կերպ, բայց ամեն անգամ նույն մեղեդին, նույն մեղեդին տարբեր հոգիների համար, տարբեր սրտի զարկերակներում..նույն մեղեդին..ու կյանքն էլ կրկնվում է, սերն էլ կրկնվում է ու շարունակվում, ամեն ինչ շարունակվում է, անգամ անհաղորդ առավոտյան կապույտը, որ ամեն անգամ կրկվում է ու սահում տարբեր կերպ..ամեն ինչ տարբեր է կյանքում..միայն նստվածքը…այն, ինչ նստվածք է թողնում կրկնվում է նստվածք ստացածի ու նստվածք թողածի մոտ..ոչինչ կյանքում չի լինում պատահաբար ու ոչինչ չի ավարտվում անհրաժեշտաբար, ոչինչ չի ավարտվում ու…շարունակվում է երջանկության տեսքով, շարունակվում է ցավի ու տառապանքի, ուրախության ու թախիծի, հոգու ճիչի ու սրտի մղկտոցի կամ հրճվանքի ներքո…ամեն ինչ, ամեն ինչի ներքո կրկնվում է. Continue reading
Ես չեմ ասում իմ բլոգի ընթերցողները տափակ են: Ես ասում եմ, որ ինչքան տափակ բան ես գրում էնքան ավելի շատ մարդ է կարդում էտ փոստը: Համենայնդեպս, իմ կարծիքով, ոչ այնքան տափակ բաները, քիչ են կարդում, իսկ իմ կարծիքով` տափակ բաները` շատ: Չեմ ուզում, ես էլ տափակ գտնվեմ ու սկսեմ խոսալ ճաշակից, ճաշից ու ճաշացանկից: Բայց երբ մի բան իմ դուրը չի գալիս` էտ մի բանը չգիտեմ ինչի շատերին դուր ա գալիս ու ինձ է’տ դուր չի գալիս: Օրինակ, էտը` այդ բառի խոսակցական տարբերակն ա, իսկ էտելը` ծառերի մասին ա, իսկ էտ էլ, մեկ այլ հնչեղության դեպքում, նշանակում ա` ինքն էլ: Ուզում եմ ասել, որ նայած թե ոնց ես հնչեցնում այս դեպքում այդ տափակությունը: Ուզում եմ ասել չէ` ասում եմ, որ ճաշակի հարց չի միայն, հնչեցնել կարողանալու ու կարողությունը օգտագործելու հարց ա: Սրանով էլ ուզում եմ ասել, որ կարևոր չի, թե ինչ, այլ կարևոր ա, թե ոնց: Ու էս ասելով, ասում եմ, որ ցանկացած տափակ բան կարելի սարքել կլոր, ուղղանկյուն, եռանկյուն, ութանկյուն ու անկյունագծերը փոխել` անկյունի սրությունը ու աստիճանը` փոխելով: Փոխել չի նշանակում ավելի լավ տափակություն սարքել, նշանակում ա փոխել տափակությունը: Երբ ինձ ցույց են տալիս էշ, ես չեմ մտածում էշի ներքին աշխարհի մասին, բայց երբ Continue reading
Մի քանի ամիս առաջ պատահաբար հանդիպեցի մի աղջկա: Նույն դպրոցում էինք սովորում, թե սովորում սովորել: Վերջին անգամ վերջին զանգիս օրն էի տեսել` բեմից: Ինքն էլ այստեղ չէր` Ռուսաստանում էր` նոր էր վերադարձել: Դե բնականաբար ասացի` ոնց ես, ինչկա: Պատմեց, որ Լոմոնոսովի համալսարանում ավարտել է դիվանագիտության ֆակուլտետը, հիմա էլ եկել է արտգործնախարարությունում է աշխատում` Հայաստանում: Ինքն էլ ինձ հարցրեց, դու ոնց ես, ինչես անում: Ես էլ երկար-բարակ ժուռնալիստի ու հեռուստակարիերայիս մասին չպատմեցի` տպավորություն չստեղծվի, թե ուզում եմ տպավորություն գործել, տպավորություն չլինի, թե տպավորություն է: Ասեցի “էհ, անկապ, հիշում ես դպրոցի ժամանակ, որ գրում էի /ինքն էլ լավ հիշում էր, որովհետև, երբ բունտեր էի անում դպրոցում ու իմ բանաստեղծություններն ու որոշ արձակ բաներ էի կարդում, միշտ առաջին շարքի լսողներից էր` դուրը գալիս էր, երբ չորս ընկերներով քիթ ու մռութ էինք ջարդում 6-10-րդ դասարանցի տղեքի ու հետո իրանք հավաքում էին իրանց ունեցած չունեցած մնացյալ բոլոր ընկերներին ու չորս հոգով իրանց քիթումռութն էլ էինք ջարդում ու այնքան ժամանակ, մինչև իրանք էլ դարձան իմ լուռ ունկնդիրները, ովքեր չէին հասկանում ինձ ու բացի չհասկանալուց մի հատ ուզում էի ձեռ առած լինեին/, էլի էտպես գրում եմ”: Նայեց վրաս ժպտաց ու ասում է` “Հա, դե գրելը, պոեզիան, գրականությունը լավ ա, ու վերջ, էտքանը?”: Ասեցի` դե հա էլի, էլի տենց, կուզեի տպագրել, բայց չի ստացվում, չեմ զբաղվում, ու ավելացրի “Ինչի ավել բան ա պետք?” Էլի ժպտաց ու ես , ոնց որ իսկական Չջենտլմենն, ասեցի` լավ գնամ, հաջողություն: Ու սկսեցի մտածել Continue reading
Ֆրանսիայի հրապարակի /Օպերայի հարևանությամբ հրապարակն է/ շրջապատող սրճարաններից մեկում առավոտյան տասի կողմերը նստած սուրճ էի խմում: Անգործությունից, թե մասնագիտությամբ պայմանավորված հետաքրքրությունից հետևում էի շրջապատումս ինչ է կատարվում: Ու հիմա կպատմեմ այսպես ասած գայիշնիկների ու ոչ միայն` մի քանի բոցեր: Շատ ակտիվ բոլորին կանգնացնում էին` չգիտեմ ռեյդ էր, թե ինչ: Մի հատ Պոռշե Կայեն կանգնացրին, մեջից դուրս եկավ մի հատ էսօրվա լեզվով ասած սծիլնի հագնված տղա` ինչը շատ զարմանալի ա էտ ավտոմեքենայի տիրոջ պարագայում: Միանգամից հանեց բոլոր փաստաթղթերը տվեց ու սկսեց համոզել գայիշնիկին, որ` լավ էլի մի գրի: Էս գայիշնիկը ասում ա` արդեն գրել եմ, ասում ա ` լավ էլի մի գրի: Էս ասում ա չեմ կարա` խախտում ես արել, էս վարորդը ինչ ասի, որ լավ լինի ..”կապիտան ջան, չէի հասցրել խախտումը անեի արդեն կանգնացրիր”: Continue reading
Հիմա էլ Ռադիկ Մարտիրոսյանը: Կարող է տպավորություն ստեղծվի, որ ես մեր գիտակրթական ասեմ, թե ինչ համակարգի “գուրուների” դեմ նպատակ ունեմ ինչ-որ սև փիար անելու: Ուղղակի իրանց գործունեությունը` տվյալ դեպքում չգործունեությունը, նյարդերիս վրա ազդում է: Էլի միաձայն անցել է, էլի գնացել ասուլիս է տվել, էլի շնորհակալ է , որ միաբան էին այս հարցում: Թե քեզ ով է հարցնում միաբան են, թե չէ: Կամ էտ ում է հետաքրքիր: Գիտնականին, որ 60 հազար է ստանում, թե ինձ, որ էտ ակադեմիայից մի հատ կարմիր դիպլոմ եմ ստացել, բայց ոչ մի բան չեմ սովորել, հլը մի բան էլ ես եմ սովորացրել դասախոսներին` իրանց առարկան: Բայց էս ուրիշ հարց է: Իմ թեման չի: Սովորաբար բոլորը բողոքում են, որ գիտնականին քիչ փող են տալիս: Համաձայն եմ բոլոր վերջույթներովս, որ քիչ են տալիս: Բայց ոչ ոք չի ասում էտ արդեն կիսասպառ,էս դարի համար արդեն կիսագրագետ գիտնականները` մասնավորապես ակադեմիկոսները, ինչ են անում: Մի անգամ երեսուն տարեկանում մի հայտնագործություն է արել` ստացել է կոչումը ու ինքը իրանից գոհ ֆռֆռում է` ակադեմիկոսի` տվյալ դեպքում կլեյմոն վրեն խփած: Վերջին նորարարությունը, որ մեր ակադեմիկոսները տեղյակ են 1980-ականներից են: Ոչ ինտերնետից օգտվել գիտեն, ոչ լեզու գիտեն մարդավարի, որ դրսի գրականություն կարդան, գիտական ամսագրեր և այլն: Անգամ եթե լեզու էլ գիտեն` չեն կարդում, որովհետև իրանք ակադեմիկոս են` էլ ոնց կլիներ: Զանգում ես գիտությունների Continue reading
Ով է տեսել` Давай поженимся հաղորդման հայկական տարբերակը: Ով տեսել է ինձ կհասկանա: Նման խայատառակություն էլի եղել է, բայց նման խայտառակությունն այսքան ակնհայտ չի եղել, մասնավորապես, նոր ձևավորված ոչ վատ ծրագրային քաղաքականությամբ ATV հեռուստաընկերությամբ, որ աչքի էր ընկնում լավ թե վատ բայց մի փոքր նորարարական մոտեցմամբ, հաղորդումների թարմությամբ, երիտասարդների ներգրավմամբ: Բայց էս խնամախոսություն է ինչ է: Էս ինչ ա: Նայում ես ու առաջին հարցը, որ առաջանում է սա է: Նախ սկսենք հաղորդավարներից: Ինչի է Սոֆի Դևոյանը ոչ հայերեն, ոչ էլ ռուսերեն խոսում: Ինչի անիմաստ, անկապ մտքին ինչ փչում հարցնում: Ինչի է եթերում իրեն երևակայում, փոխանակ հաղորդումը վարի: Ինչի այն երրորդ հոգեբանին խոսելու հնարավորություն չեն տալիս, ինչի է կարծեմ Ջեմման, խոսում այնպես, ինչպես իր խոհանոցում կխոսեր իր աղջկա հետ` ամեն դեպքում եթերում է: Բայց Ջեմման այստեղ չարյաց փոքրագույնն է` Continue reading
