Levart Blog

Փաթեթի տակ

LevArt — Fri, 04 Nov 2011 10:09:55 +0000

Ժամանակակից է այն ամենը, ինչ ինձ չի խանգարում ապրել: Ու եթե մի բան կա, որ ինձ խանգարում է ապրել, ապա այդ մասին խոսացողները: Այն դատարկամիտները, այն մտաթերիները ու գերխելամիտները: Այն բոլորը ու այն բոլորին փաթեթավորածները` փաթթած ունեցողները բոլորին ու ամեն ինչ: Ու ամեն ինչից փաթեթավորում պահանջողները: Ու այս համատարած փաթեթավորվածների մեջ էսթետիզմի մի ամբողջ կոլւտուր ա է մահանում: Ոչ թե մշակույթ, այլ կուլտուր ա: Թերևս այս բառը գյուղական ինտելեգենցիայի պես մի բան է հիշեցնում, բայց այն նաև հիշեցնում է, որ եթե դու գյուղական ինտելեգենցիայից սերած ու սերված մի հասուն կամ տհաս պատանեկիկ ես, ապա, ես սերված չեմ` արմատավորված եմ: Ու գյուղից չէ, այլ քաղաքից: Ու եթե մտքիդ եկել է երբևէ կամ լսել ես այս երգը” դու գյուղականցի ես, ես քաղաքացի, իմ բանջարը քո հանճարին վնաս չէ” երգը, ապա պետք է, որ մի անգամ ֆիքսած ու ֆիքսված լինեիր մի կարևոր կետի վրա` քո հանճարը` իմ բանջարին վնաս չէ ու առհասարակ իմ բանջարին էլ չէ: Բանջարը էսթետիկ չի լինում,այն լինում է այնպես ինչպես լինում է, ինչպես լինում են, կան ու կլինեն ֆեմինիստներ, բյուրոկրատներ, կանաչներ, լիբերալներ-սոցիալիստներ, մանիֆեստականներ ու բողոքականներ: Կլինեն նաև էսթետներ, այնպես, ինչպես օրինակ ես կամ մենք` առանց փաթեթավորման անհրաժեշտության, որովհետև երբ մի բան փաթեթավորվում է, ուրեմն տակը, մեղմ ասած, հակաէսթետիկ մի բան կա, որ ավանդույթի համաձայն ջրի երես է ելնելու: Եթե պարզ ջրի երես դուրս գա, կստեղծվի կոլորիտ կամ կոնտրաստ, ինչ-որ հակասական մի պատկեր, որ էսթետիկայի հետ ուղիղ կապերի մեջ է, գուցե սեռական, չգիտեմ` այդքան չեմ խորացել: Հիմա ժամանակակից աշխարհում ոչ թե խանգարողների , այլ խանգարվածների մի հոծ բազմություն կա, որ ամբոխները խելագարվածի հետ ոչ մի բարոյական կապ չունի, որովհետև նրանք դեպի լույս էին գնում, դուք կամ մենք դեպի կույսը , անիմաստ հույսը ու այպիսի բառախաղի մի ամբողջ շարք կարելի էր գրել: Որից գուցե իմաստ չի փոխվում, որովհետև հավերժ թեմա է շարունակում մնալ լույս ու խավարի պայքարը: Իսկ ես այստեղ պայքարելու անհրաժեշտություն ոչ միայն չեմ տեսնում, նաև չեմ էլ լսում: Չեմ լսում այդ պայքարի ազնիվ ձայները: Ինչի համար են այդ անտառային ձայները, անտառը հիմա մոդայիկ չէ, հիմա անտառապահներն են մոդայիկ` բնապահպանները, ավելի ճիշտ, բնապահպանության բիզնեսով զբաղվողները: Փաթեթավորումը ժամանակակից աշխարհի, անժամանակ եկած թրենդերից է: Սրանից խուսափելը գրեթե անհնար է, ինչպես անհնար է խուսափել սրա մասին խոսացողներից, սրանից բողոքողներից, ու սրա նրա բողոքն ու քարոզը` տիրաժավորողներից: Հիմա, թերևս այս տեքստը այդ ենթատեքստում է ակտուալ դառնում: Դառնում է մի բան, որի շուրջ պետք չէ համախմբվել: Մի բան որի շուրջ մեկ հոգուց ավելի է “համախմբվում” , ուրեմն անպայման շահ կա, իսկ եթե շահ կա, ուրեմն անպայման կլինեն շահառուներ, որոնց շահը ժամանակի ընթացքում կփոխվի: Ու իրանց կսկսեք կոչել շահամոլներ: Եթե մի բան փաթեթավորում ես, բայց փաթեթի տակ դնում ես 2000 դրամանոց Դոլլար ադեկալոն, ուրեմն անպայման պետք է հաշվի առնես, որ այդ մասին բոլորը խոսալու են ու ասեն, որ փաթեթավորումը ավելի թանկ էր, քան փաթեթավորվածը: Էսթետիկան, որ կոլւտուր ա չէ, ոչ էլ ինտելեգենցիա, որ ժամանակի ընթացքում փոխվելու է ու տարբեր շերտերի, տարբեր բովանդակության համար է ասվելու, շատ ավելի հստակ չափանիշներ ու ցուցանիշներ ունի: Այն ժամանակակից աշխարհի այն տարրերից է, որ չի խանգարում մեզ, ձեզ ու նրանց ապրել ու սրանցից չեն ծնվում դրա մասին խոսացողներ, որոնք պետք է խանգարեն մեզ, ձեզ ու նրանց:

այն ինչ վերցրել ես տվել, թողել խլել

LevArt — Wed, 12 Oct 2011 08:28:45 +0000

Ոչինչ կյանքում չի լինում վերջին անգամ…ամեն ինչ կյանքում կրկնվում է..կրկնվում է անցյալի ու ապագայի նման..կրկնվում է, ինչպես արևածագն է կրկնվում, երբ զարթնում ես.. ու գիշերը` երբ քնում ես կամ չես քնում, լսում ես լռությունը, թե լռության սիմֆոնիան..ինչպես սիմֆոնիան, որ նվագում է ամեն անգամ տարբեր կերպ, բայց ամեն անգամ նույն մեղեդին, նույն մեղեդին տարբեր հոգիների համար, տարբեր սրտի զարկերակներում..նույն մեղեդին..ու կյանքն էլ կրկնվում է, սերն էլ կրկնվում է ու շարունակվում, ամեն ինչ շարունակվում է, անգամ անհաղորդ առավոտյան կապույտը, որ ամեն անգամ կրկվում է ու սահում տարբեր կերպ..ամեն ինչ տարբեր է կյանքում..միայն նստվածքը…այն, ինչ նստվածք է թողնում կրկնվում է նստվածք ստացածի ու նստվածք թողածի մոտ..ոչինչ կյանքում չի լինում պատահաբար ու ոչինչ չի ավարտվում անհրաժեշտաբար, ոչինչ չի ավարտվում ու…շարունակվում է երջանկության տեսքով, շարունակվում է ցավի ու տառապանքի, ուրախության ու թախիծի, հոգու ճիչի ու սրտի մղկտոցի կամ հրճվանքի ներքո…ամեն ինչ, ամեն ինչի ներքո կրկնվում է..այն ինչ անում ես ու այն ինչ տալիս ես ու այն ինչ վերցնում ես կրկնվում է քեզ մոտ, ինչ-որ մեկը քեզանից է վերցնում ու այս փակ շրջապտույտից..միայն նստվածքը, նստվածքն է մնում լուսավոր կամ խավար, ցավոտ կամ երջանիկ..ու ոչինչ չի վերջանում կյանքում, վերադառնում է, ինչպես վերադառնում են ժամերը, ինչպես վարկյանը , ամեն վարկյանը..ամեն ինչ..ու ոչինչ չի վերջանում … ու ատելությունն էլ շարունակվում է մյուսի ներսում, սերն էլ, խավարն էլ, լույսն էլ, հրճվանքն էլ, զզվանքն էլ..այն անընդհատ շարունակվում է քո ներսում ու նրա ներսում, քո հաջորդի կյանքում , որ քո նախորդի ճակատագիրն էր..ու ոչինչ չես փոխի, միայն այդ պահը, որ հետո արդեն պետք է դառնա երկարաժամկետ ու ձգված իրականություն քո կյանքում ու իմ կյանքում,…ու մի պահ լռում է, դու ես լռում, ես, կյանքը ու միայն նստվածքն է, որ խրախճանքի մեջ է, սա նրա ժամն է, սա վերադարձի ժամն է, սա քո սկիզբն է, որ դարձավ իմ վերջը..միայն նստվածքը, միայն, ինչ թողեցի այս տեքստում ու ինչ թողել եմ ու թողել է ինչ-որ մեկը իմ ներսում, որ դառնալու է նաև իր ներսը..ոչինչ ա նվերդարձ ու վերջին անգամ չի լինում, ոչինչ անհետ չի մնում, ոչինչ պատահաբար չի լինում ու այն ինչ լինում է պատահաբար ու մեկ անգամ շարունակվում է ձգվում ամբողջ կյաքում, այն դառնում է հյուսվածքներիդ ու արյանդ մի մասը, այն հոսող շիթը, այն հոսող ու պոռթկացող երակը, որը նստվածք է թողել, որ լցվել ու լցրել է ծանր կապարի պես այն, ինչ կա ներսում ու այն, ինչ կլինի մյուսի ներսում, այն ինչ թողել, այն ինչ տվել ու այն ինչ վերցրել ես…ամեն ինչ կրկվում է ու ոչինչ չի լինում վերջին անգամ, ինչպես ես, ինչպես դու ու ինչպես ես ու դուների միլիարդավոր շարքը, ինչպես երկիր մոլորակը, ինչպես տիեզերքը ու ինչպես անկանգ ու անդադար ժամանակը, ինչպես ես ու դու ու միլիարդավոր մարդիկ..այս տեքստը, այս ես-ը, այս նստվածքը ու այս կյանքը..ամեն ինչ կրկվում է ու ամեն անգամ նորովի ու ամեն պահ..ու ոչինչ վերջին անգամ չի լինում…ամեն ինչ շարունակվում է..այն ինչ տվել ես շարունակվում է քո մոտ ու նրա մոտ…այն ինչ տվել ես ու վերցրել..ու ոչինչ կյանքում վերջին անգամ չի լինում

տափակությունը` առանց սոուսի` վազող էշի տեսքով

LevArt — Sat, 16 Jul 2011 14:52:18 +0000

Ես չեմ ասում իմ բլոգի ընթերցողները տափակ են: Ես ասում եմ, որ ինչքան տափակ բան ես գրում էնքան ավելի շատ մարդ է կարդում էտ փոստը: Համենայնդեպս, իմ կարծիքով, ոչ այնքան տափակ բաները, քիչ են կարդում, իսկ իմ կարծիքով` տափակ բաները` շատ: Չեմ ուզում, ես էլ տափակ գտնվեմ ու սկսեմ խոսալ ճաշակից, ճաշից ու ճաշացանկից: Բայց երբ մի բան իմ դուրը չի գալիս` էտ մի բանը չգիտեմ ինչի շատերին դուր ա գալիս ու ինձ է’տ դուր չի գալիս: Օրինակ, էտը` այդ բառի խոսակցական տարբերակն ա, իսկ էտելը` ծառերի մասին ա, իսկ էտ էլ, մեկ այլ հնչեղության դեպքում, նշանակում ա` ինքն էլ: Ուզում եմ ասել, որ նայած թե ոնց ես հնչեցնում այս դեպքում այդ տափակությունը: Ուզում եմ ասել չէ` ասում եմ, որ ճաշակի հարց չի միայն, հնչեցնել կարողանալու ու կարողությունը օգտագործելու հարց ա: Սրանով էլ ուզում եմ ասել, որ կարևոր չի, թե ինչ, այլ կարևոր ա, թե ոնց: Ու էս ասելով, ասում եմ, որ ցանկացած տափակ բան կարելի սարքել կլոր, ուղղանկյուն, եռանկյուն, ութանկյուն ու անկյունագծերը փոխել` անկյունի սրությունը ու աստիճանը` փոխելով: Փոխել չի նշանակում ավելի լավ տափակություն սարքել, նշանակում ա փոխել տափակությունը: Երբ ինձ ցույց են տալիս էշ, ես չեմ մտածում էշի ներքին աշխարհի մասին, բայց երբ ցույց են տալիս էշ, որը վազում է շնչակտուր, ես սկսում եմ մտածել անկախ ինձանից: Ինձանից անկախ նաև ագրեսիա է առաջանում, երբ ինձանից անկախ, իսկ այս դեպքում անկապ, մարդիկ ինձ ասում են, որ ես հայրենասեր պետք ա լինեմ կամ ես պետք ա թողնեմ հայրենիքս ու գնամ, կամ որ ես պետք ա…Պետք ա մի բան ասելուց առաջ նենց ասես, որ ասածդ` ասելիք դառնա, ոչ թե ասացվածք, որովհետև ասացվածքը պետք ա ի վերջո ասելիք ունենա, ոչ թե ասացվածք լինի` ինքը` իր ա ֆորմայով: Ֆորման` ճաշի դեպքում սոուսն ա ու եթե սոուսը համով չի լինում` մեջի համով միսն էլ չեն ուտում, որովհետև սոուսոտ ա: Պարտադիր չի որ ասածը կամ ասացվածքը /նայած սոուս կա, թե չէ/ բոլորին դուր գա, բայց պարտադիր ա, որ բոլորը լսեն, իսկ որ լսեն պետք ա սոուս լինի: Ես ավելուկ չեմ սիրում, ոչ էլ բամիա, բայց ինձ իմ չսիրած բանը բամիայի սուսով են ուզում համոզեն, որ համով ա: Ու ինձ դուր չի գալիս, որ ինձ ուզում են համոզեն, դուր չի գալիս, որ ինձ համոզում են, դուր չի գալիս, որ ինձ ` կանգանծ էշ ցույց տալով են համոզում կամ բամիայի սոուսով: Հիմա ես չեմ համոզում, ես ասում եմ ու ասում եմ, որ էս տափակությունը, որ գրել եմ առանց սոուսի ա ու համոզելու նկրտումներ չունի, միտում ունի միտված լինել ուղղակի վազող էշի տեսքով: Ու պարտադիր չէ, որ ձեզ դուր գա, պարտադիր ա, որ ուղղակի լսվի:

Կենսապրակտիկայի բալանսը

LevArt — Wed, 13 Jul 2011 13:24:56 +0000

Մի քանի ամիս առաջ պատահաբար հանդիպեցի մի աղջկա: Նույն դպրոցում էինք սովորում, թե սովորում սովորել: Վերջին անգամ վերջին զանգիս օրն էի տեսել` բեմից: Ինքն էլ այստեղ չէր` Ռուսաստանում էր` նոր էր վերադարձել: Դե բնականաբար ասացի` ոնց ես, ինչկա: Պատմեց, որ Լոմոնոսովի համալսարանում ավարտել է դիվանագիտության ֆակուլտետը, հիմա էլ եկել է արտգործնախարարությունում է աշխատում` Հայաստանում: Ինքն էլ ինձ հարցրեց, դու ոնց ես, ինչես անում: Ես էլ երկար-բարակ ժուռնալիստի ու հեռուստակարիերայիս մասին չպատմեցի` տպավորություն չստեղծվի, թե ուզում եմ տպավորություն գործել, տպավորություն չլինի, թե տպավորություն է: Ասեցի “էհ, անկապ, հիշում ես դպրոցի ժամանակ, որ գրում էի /ինքն էլ լավ հիշում էր, որովհետև, երբ բունտեր էի անում դպրոցում ու իմ բանաստեղծություններն ու որոշ արձակ բաներ էի կարդում, միշտ առաջին շարքի լսողներից էր` դուրը գալիս էր, երբ չորս ընկերներով քիթ ու մռութ էինք ջարդում 6-10-րդ դասարանցի տղեքի ու հետո իրանք հավաքում էին իրանց ունեցած չունեցած մնացյալ բոլոր ընկերներին ու չորս հոգով իրանց քիթումռութն էլ էինք ջարդում ու այնքան ժամանակ, մինչև իրանք էլ դարձան իմ լուռ ունկնդիրները, ովքեր չէին հասկանում ինձ ու բացի չհասկանալուց մի հատ ուզում էի ձեռ առած լինեին/, էլի էտպես գրում եմ”: Նայեց վրաս ժպտաց ու ասում է` “Հա, դե գրելը, պոեզիան, գրականությունը լավ ա, ու վերջ, էտքանը?”: Ասեցի` դե հա էլի, էլի տենց, կուզեի տպագրել, բայց չի ստացվում, չեմ զբաղվում, ու ավելացրի “Ինչի ավել բան ա պետք?” Էլի ժպտաց ու ես , ոնց որ իսկական Չջենտլմենն, ասեցի` լավ գնամ, հաջողություն: Ու սկսեցի մտածել, իսկ որ տարիքում է, երբ կարող ես մոռանալ քո երազանքները իրականության մասին: Կամ չերազես իրականությունից` կարճ ասած չգրես, թե չապրես, թե չապրես գրելու համար: Այդ վախի, թե մտահոգության պատասխանը իմ` հիսունին մոտ ընկերոջ մոտ շատ հստակ է: Երաժշտություն է գրում, ընդ որում` ջազ: Ինչը չեն գրում` ընթացքում երկնում են` մի խոսքով` իմպրովիզ են անում: Ինքն իր համար ձայնագրում է` ինքն իր համար գրում երիզի վրա, ինքն իր ընկերների հետ հավաքվում շաբաթը մեկ անգամ լսում, հետո փոխում Doors-ով, հետո Zeppelin-ով, Hendrix-ով, ի վերջո հասնում է Մոցարտին, Բիզեյին, հետո Շոպենի լռությանը ու այսպես շարունակ, խմում է գարեջուրը, ռոմը` տոնիկով, դուրս է գալիս ընկերների հետ, պտտվում քաղաքի փաբերով, քնում Աշտարակի ձորի ճանապարհին, մտնում կլուբեր, իսկ երկուշաբթի օրվանից, ինքը պարտաճանաչ ու պատասխանատու թոփ-մենեջեր է Հայաստանում բավական հայտնի ընկերություններից մեկում, հոգատար ու զգոն հայր ու սիրալիր ու ուշադիր ամուսին: Ինքը ինձ մի անգամ ասեց այդ առումով մենք նման ենք: Ես միանգամից ասեցի, որ չէ` մենք այնքան տարբեր ենք, որքան այն , ինչ դու չես սիրում ու այն ինչ ես սիրում եմ: Ինչին արագ ավելացրեց` մեր միակ տարբերությունը այն է, որ ինձ համար երաժշտություն գրելը արդեն հոբբի է, իսկ պոֆիգիստ արվեստագետ լինելը` շաբաթվա զբաղմունք: Ես ուզում էի ասել, որ ես ոչ ստեղծագործող եմ, ոչ էլ առավելևս իմ հիմնական զբաղմունքը պոֆիգիզմն է /չնայած գլոբալ իմ էությունն այդպիսին է ի վերջո/, ոչ էլ պատասխանատու աշխատող եմ : Ես ուղղակի հասկանում եմ, որ դա միակ ձևն է աշխարհի համար ծանրություն չդառնալու ու աշխարհը վրադ չծանրեցնելու համար: Դա միակ ձևն է փողոցի աստիճաններին նստած շշից գարեջուր խմելու, ընկերների հետ վրանում քնելու, կրակի մեջ քցած վառած երշիկ ուտելու, փաբում անծանոթ աղջկա հետ պարելու ու ընկերուհուդ հետ քաղաքի ամենաբանուկ հատվածում ու ակումբի ամենակենտրոնում համբուրվելու: Միակ խնդիրը նրանում է, որ ես միշտ եմ “մեծ” եղել: Եթե ուրիշների մոտ դա նպատակ էր, ինձ մոտ ենթագիտակցական էր ու է: Ու ասեմ սա շատ աղջիկներ ու շատ սպեցիֆիկ աղջիկներ դուր է գալիս, բայց սա չէ գլխավորը: Գլխավորը այն է, որ դու ունես աշխատանք ու ունես երկրորդ աշխատանք: Ունես սիրելի աղջիկ ու պետք չէ թողնել նրան երեք րոպեյում երեք տող գրելու համար, որովհետ դու սա միշտ էլ կհասցնես, բայց պետք էլ չէ ամառային հով երեկոյան նստել տանը ու գրվածքներիդ վրայից փչել մեկ միլիմետր հաստությամբ նստած փոշին ու երազել ազատության մասին: Պետք է ուղղակի պահել բալանսը: Ես մի քանի րոպեից կգրեմ ևս մի բանաստեծություն կամ գուցե կշարունակեմ գրել վիպակս ու այն պակաս հաճույքով չեն կարդա ու պակաս խստությամբ չեն գնահատի քան իմ արված հաղորդումը կամ ռեպորտաժը: Ես ուղղակի կպահեմ բալանսը:

Երբ բռնում է “գայիշնիկը”

LevArt — Sat, 09 Jul 2011 11:25:23 +0000

Ֆրանսիայի հրապարակի /Օպերայի հարևանությամբ հրապարակն է/ շրջապատող սրճարաններից մեկում առավոտյան տասի կողմերը նստած սուրճ էի խմում: Անգործությունից, թե մասնագիտությամբ պայմանավորված հետաքրքրությունից հետևում էի շրջապատումս ինչ է կատարվում: Ու հիմա կպատմեմ այսպես ասած գայիշնիկների ու ոչ միայն` մի քանի բոցեր: Շատ ակտիվ բոլորին կանգնացնում էին` չգիտեմ ռեյդ էր, թե ինչ: Մի հատ Պոռշե Կայեն կանգնացրին, մեջից դուրս եկավ մի հատ էսօրվա լեզվով ասած սծիլնի հագնված տղա` ինչը շատ զարմանալի ա էտ ավտոմեքենայի տիրոջ պարագայում: Միանգամից հանեց բոլոր փաստաթղթերը տվեց ու սկսեց համոզել գայիշնիկին, որ` լավ էլի մի գրի: Էս գայիշնիկը ասում ա` արդեն գրել եմ, ասում ա ` լավ էլի մի գրի: Էս ասում ա չեմ կարա` խախտում ես արել, էս վարորդը ինչ ասի, որ լավ լինի ..”կապիտան ջան, չէի հասցրել խախտումը անեի արդեն կանգնացրիր”:

Մյուսը մի հատ սևացրած շուշեքով ջորի էր, ծյունինգ արած /թե ջորու ծյունինգը, որն ա նույննա, որ էշի վրա ձիու թամբ դնես/ մեջից իջավ մի հատ սպարտիվնիով /իր ա լեզվով ասած/ ու կոշիկներով ջահել, չթրաշված, մազերը զրոյի տակ կտրած-բախտը ուղիղ գծող բացած տղա: Գայիշնիկը ասում ա, թե ինչ խախտում ա արել, էս նայեց-նայեց ու ասեց. “ձյաձ ջան տենում ես սպարտիվնիով բանով դուս եմ եկել, հիմա ես քեզ որտեղից փող տամ”: Ասում ա ինձ չես տալիս, կգնաս տուգանքը կմուծես: Ասում ա` “կաստըմիս ջեբն ա փողը, կաստում շլվարս էլ տվի ընգերոջս ծնունդ էր գնում` փողը մեջն ա”:

Էն մյուսը մի հատ տռոյկա ԲիԷմԴաբլյու էր: Մեջը լիքը մարդ, վարորդը ջահել տղա էր, իր ա էրեխեքի, կնոջ ու երևի ընկերոջ հետ: Կանգնացրեց էս գային: Մեջից սաղով ու բարուրի էրեխեն ձեռը մայրիկը իջան: Էս գայիշնիկը նայեց նայեց , ասում ա ` “հլը մի հատ ընտանյոք հանդերձ նստեք ավտոմեքենան, ընտանեկան խորհրդի նիստ չի”:

Ռադիկն եմ Մարտիրոսյան կամ ակադեմիկոսի կլեյմոն

LevArt — Sun, 03 Jul 2011 07:50:25 +0000

Հիմա էլ Ռադիկ Մարտիրոսյանը: Կարող է տպավորություն ստեղծվի, որ ես մեր գիտակրթական ասեմ, թե ինչ համակարգի “գուրուների” դեմ նպատակ ունեմ ինչ-որ սև փիար անելու: Ուղղակի իրանց գործունեությունը` տվյալ դեպքում չգործունեությունը, նյարդերիս վրա ազդում է: Էլի միաձայն անցել է, էլի գնացել ասուլիս է տվել, էլի շնորհակալ է , որ միաբան էին այս հարցում: Թե քեզ ով է հարցնում միաբան են, թե չէ: Կամ էտ ում է հետաքրքիր: Գիտնականին, որ 60 հազար է ստանում, թե ինձ, որ էտ ակադեմիայից մի հատ կարմիր դիպլոմ եմ ստացել, բայց ոչ մի բան չեմ սովորել, հլը մի բան էլ ես եմ սովորացրել դասախոսներին` իրանց առարկան: Բայց էս ուրիշ հարց է: Իմ թեման չի: Սովորաբար բոլորը բողոքում են, որ գիտնականին քիչ փող են տալիս: Համաձայն եմ բոլոր վերջույթներովս, որ քիչ են տալիս: Բայց ոչ ոք չի ասում էտ արդեն կիսասպառ,էս դարի համար արդեն կիսագրագետ գիտնականները` մասնավորապես ակադեմիկոսները, ինչ են անում: Մի անգամ երեսուն տարեկանում մի հայտնագործություն է արել` ստացել է կոչումը ու ինքը իրանից գոհ ֆռֆռում է` ակադեմիկոսի` տվյալ դեպքում կլեյմոն վրեն խփած: Վերջին նորարարությունը, որ մեր ակադեմիկոսները տեղյակ են 1980-ականներից են: Ոչ ինտերնետից օգտվել գիտեն, ոչ լեզու գիտեն մարդավարի, որ դրսի գրականություն կարդան, գիտական ամսագրեր և այլն: Անգամ եթե լեզու էլ գիտեն` չեն կարդում, որովհետև իրանք ակադեմիկոս են` էլ ոնց կլիներ: Զանգում ես գիտությունների ակադեմիա, որպեսզի իմանաս ինչ միավորով է չափվում էլեկտրամագնիսական դաշտը ֆիզիկայի ինստիտուտից պահանջվում է առանց չափազանցության չորս օր, որ էտ հարցիդ պատասխանեն: Դու արդեն էտ ընթացքում ինտերնետով դառնում ես միջին մակարդակի ֆիզիկ: Էս Ռադիկն էլ եկել ջուր է ցանում, քավության նոխազ է գտել` պետությունը, հա պետությունը, ֆինանսավորումը հա ֆինանսավորումը: Հա, հասկացանք վատ է` քիչ է, բայց դու ինչես անում, որ լավ լինի: Ասում է ակադեմիան ունի 200-300 աշխատող: Այ Ռադիկ Մարտիրոսյան, ինչ է նշանակում երկու հարյուրից երեք հարյուր: Հո կառտոշկա չի` չգիտես քանի հոգի է աշխատում: Ասում է դե գրանտներ ենք շահում, դրա մի մասը որպես աշխատավարձ ենք տալիս, բայց բոլորին չի հասնում: Ասում է երիտասարդ գիտնականներին պետական ծրագրով շուկայականից ցածր գներով տներ են տալիս` վատ է: Չէ շատ լավ է, իսկ էտ երիտասարդ գիտնականը, որ 40 հազար է ստանում ոնց ա փակվելու հիպոտեկը կամ ապառիկը կամ չգիտեմ ինչը: Այսօր երիտասարդը շաաաատ համեստ հաշվարկներով ոչ մի արտառոց բան չանելով ծախսում է օրը 3000 դրամ: Հիմա ինքը էտ 40 հազարով, ինչ անի, գնա գործի գա, դուրս գա երեկոյան ու իրան թույլ տա մի բաժակ սուրճ, ընկերուհուն կինո կամ ռեստորան տանի, շոր առնի, հաց ուտի: Թե քուչի բոմժա ճանապարհածախսի կեսը տալիս էս էտ էլ արդեն շատա իրան: Ինչի պետք ա ինքը ստեղ մնա ու գիտական գործունեությամբ զբաղվի, կոմերցիոն կամ ֆունդամենտալ գիտության համար ինչ-որ բաներ ստեղծի` կայֆավատ եք լինում: Առնվազն պետք է ամիսը 300 հազար վճարեք, որ իրան մի քիչ մարդ զգա ու ցանկություն ունենա գիտությամբ զբաղվելու: Այն էլ առաջին մի տարին, հետո արդեն շաաատ ավելի շատ, այն էլ միայն հայրենիքը սիրելու ու քչով բավարարվելու հաշվին: Հա, մեր ակադեմիկոսները ժամանակին ինչ-որ բաներ արել են, նրանց փորձն ու գիտելիքը պետք է, բայց ամեն ինչ պետք է ավատվի: Հարկավոր է նորմալ կենսաթոշակ տալ նրանց ու ուղարկել տուն կամ դասավանդելու: Իսկ այդ ազատված տեղերը ու գումարները հատկացնել երիտասարդ կամ միջին տարիքի գիտնականներին, որոնք ժամանակակից տեխնոլոգիաներից օգտվել գիտեն, որոնք պետք է անընդհատ դուրս գան տեսնեն շփվեն, կոնֆերանսների մասնակցեն: Եկավ գիտական զեկույցը կարդաց, շնորհակալություն հայտնեց, որ ընտրվել ա գնաց ու միահամուռ ուժերով ծրագրերն էլ էլի մնացին զեկույցի դեկլարացիայի վրա: Էռնեկ մեզ էլի: Մի հատ գիտական նորմալ մենջերներ գտեք, ակադեմիկոսներին դրեք ոչ մենեջերական վարչական պաշտոններում ու թողեք ջահել գիտնականները մի քիչ շնչեն, թե չէ էտ ակադեմիկոսը դարձել ա կլեյմո: Հենց ասում են ակադեմիկոս ասոցացնում ես մի հատ ծեր պապիկի հետ, որ արդեն չի կարում խոսա ու որ ինչ հարցնես դեմ ա տալու սովետի ժամանակ տպած մի հատ հին, ցենզուրայի ենթարկված գիտական գիրք:

Դավայ աղջի հլը առաջ ընգի

LevArt — Fri, 01 Jul 2011 12:19:27 +0000

Ով է տեսել` Давай поженимся հաղորդման հայկական տարբերակը: Ով տեսել է ինձ կհասկանա: Նման խայատառակություն էլի եղել է, բայց նման խայտառակությունն այսքան ակնհայտ չի եղել, մասնավորապես, նոր ձևավորված ոչ վատ ծրագրային քաղաքականությամբ ATV հեռուստաընկերությամբ, որ աչքի էր ընկնում լավ թե վատ բայց մի փոքր նորարարական մոտեցմամբ, հաղորդումների թարմությամբ, երիտասարդների ներգրավմամբ: Բայց էս խնամախոսություն է ինչ է: Էս ինչ ա: Նայում ես ու առաջին հարցը, որ առաջանում է սա է: Նախ սկսենք հաղորդավարներից: Ինչի է Սոֆի Դևոյանը ոչ հայերեն, ոչ էլ ռուսերեն խոսում: Ինչի անիմաստ, անկապ մտքին ինչ փչում հարցնում: Ինչի է եթերում իրեն երևակայում, փոխանակ հաղորդումը վարի: Ինչի այն երրորդ հոգեբանին խոսելու հնարավորություն չեն տալիս, ինչի է կարծեմ Ջեմման, խոսում այնպես, ինչպես իր խոհանոցում կխոսեր իր աղջկա հետ` ամեն դեպքում եթերում է: Բայց Ջեմման այստեղ չարյաց փոքրագույնն է` գոնե մեկ-մեկ հետաքրքիր մտքեր է ասում, ինչ-որ բան բացահայտող հարցեր տալիս: Ինչի է այդքան վատ լույսերը դրած, որ բոլորի դեմքերը սև են ու որքան թերություն կա երևում է: Ու անընդհատ տպավորություն է, որ եթեր են մտել առանց գրիմի, որովհետև նախ դեմքները փայլում են, հետո, բոլորը կնճիռները /հասկանալով, որ նրանք երիտասարդ չեն, բայց այնուամենայնիվ/, կարծես ավելի ցցուն են դառնում: Հագնում են շորեր, որոնք կամ եթերային չեն, կամ էլ վատնեն չգիտեմ, որ մեկը` բայց չի նայվում: Բայց սրանք բոլորը արտաքին վիզուալ բաներն են: Իսկ բովանդակությունը, իսկ հյուրերը: Որտեղից են գտնում այդքան անգրագետ, պատալոգիկ հյուրերի: Կարծես ծրագիրը ոչ թե ամուսնություն կամ հարաբերություններ փնտրողների համար լինի, այլ սոցիալապես անապահով, կեղտոտ, անճաշակ անմակարդակների համար: Ինչ է նշանակում 39 տարեկան տղամարդուն, ով դեռ ընկերուհի չի ունեցել, չի աշխատում ու սովորում է ասել` հա ինչ անենք, նրա կյանքը դեռ առջևում է դեռ աշխատանք կգտնի, երբ ամուսնանա: Ինչպես կարելի է նման սոցիալական ստատուս ունեցող տղամարդու մասին ասել` ոչինչ, նրա կյանքը դեռ առջևում է: Էլ չեմ ասում եթերային ժամանակը անիմաստ վատնելու մասին: Տափակ հարցերի, ինչպես օրինակ որն է քո կնոջ իդեալը և սա հարցնում է 51 տարեկան տղամարդուն, ում համար արդեն վաղուց իդեալ պետք չի, այլ պետք ա մի կին, որի հետ իր ծերությունը կանցկացնի: Ու նման հազար ու մի բան, երկար-բարակ, ձանձրալի: Հասկանալի է, որ բոլորը չեն կարող լինել իդեալական, գեղեցիկ ու գրագետ, պետք էլ չի, բայց ամեն դեպքում հեռուստատեսություն է ու պետք է դիտելիս էսթետիկ հաճույք ստանաս, լսելիս` եթե ոչ բավարարվածություն, բայց գոնե` հակակարանք չզգաս: Պլագիատ բոլորն են անում, խրախուսելի չի, բայց այլ տարբերակ էլ , ըստ էության, չկա, բայց անելիս գոնե որակով է պետք անել, ինչ-որ նոր բաներ մտածել, լավ մատուցել: Սա կարծես ԱԼՄ-ի Շոգեքարշը լինի, հյուրերը նույն այդ մակարդակից են, հաղորդավարները` նու նույնը չեն, բայց հաղորդավար էլ չեն: Չգիտեմ, բայց կարելի էր անելիս ասել, որ պետք չի նստել հաղորդումից առաջ գրքեր կարդալ ու հետազոտություններ անել, բայց էլեմենտար պետք է պատրաստվել, մոտավոր կազմել այն հարցերը, որոնք տալու ես, մնացածն էլ թողել իմպրովիզի վրա: Էս վիճակով հաղորդման անունը պետք ա դնելԴավայ աղջի հլը առաջ ընգի

Մի կտոր լուր

LevArt — Thu, 30 Jun 2011 06:11:56 +0000

հըն, ապեր մռմռում ա, բա գիտես մենակ թուրքական քեբաբի մեջի բիբարն ա կծու լինում

Մարդ կա աշխատավարձա ստանում, մարդ էլ կա` սայտա ծախում

հըն, ապեր, բա գիտես մենակ դու կարաս մեկ ու կես միլիոն մորթես ու չեղյալ համար ես

էս ամերիկացիները` հայ են, իրանք իրանց համար պրոբլեմ են ստեղծում, հետո փորձում հետո սկսում եմ մեծ դժվարությամբ էտ պրոբլեմը լուծել

սաղ ընգել են միջուկային զենք են ստեղծում, պարզվում ա` կրիա ա պետք բուծել

Հռոմի պապը եկեղեցու միլիարդները չգիտի էլ որտեղ ծախսի` լոքշա, որոշեց թվիթերում ստատուս գրի

Բա խի իմ ֆեյսբուքի բըրթդեյների մեջ ցույց չի տալիս?..Շնորհավոր

168 ժամա տևելու? վայ մամա ջան խեղճ Սնուփ Դոգ

Երկիրը երկիր չի..բա էտ տղեն ամուսնանա էրկու սենյականոցի մեջ ոնց ութ հոգով ապրեն

Լավա էլի տիեզերք կապիկ ուղարկեն, մեր մոտ գան կապիկություն անեն Նոր Տարուն

Մի կտոր ֆեյսբուք

LevArt — Tue, 28 Jun 2011 07:36:21 +0000

Սկսենք ավելուկով ճաշից ու բոզբաշից

Ինչ մի ձև ա բռնել, դու էլ իրան չէ ասա

6 օր չլողանալուց հետո, կարաս բան չասես, գնաս էլ կհասկանան

Էտ դնում են, որ օրինակ ծառայեն

..տաքսին 5 րոպեից տեղում կլինի

հա լավ, էլ մի ադարացի

գրագողության համար հայկական օրենսդրությունը պատիժ ա նախատեսում

արևաճաճանչափայլություն-հայոց լեզվի նկատմամբ բռնաբարություն, տաֆտալոգիա-Միկիմաուս

Ալիևը ձյաձյա չի, Ալիևը ծյոծյայա` ինքը չի կարա դնի

քեզ ինչ:

Մինչև 18 տարեկաններին չկարդալ, չնայած երևի հենց իրենք էլ փնտրել են

LevArt — Thu, 23 Jun 2011 13:33:37 +0000

Սա այն այն բառերն են ու կապակցություններն են, որոնցով գտել են իմ բլոգը: Չգիտեմ, ինչի ա որոնողական համակարգը իմ բլոգ բերել նրանց մեծ մասին, բայց հասկացա, թե ինչքան այլասերված դեմքեր կան, ինչքան չբավարարվածներ ու ինչքան սեռականապես խեղաթյուրվածներ: Ուշադրություն դարձրեք կարմիրով նշվածներին:

2011-05-24 to Today

Search	Views
arnandam	42
մերկ պոետ աղջիկներ	25
amusnakan gisher	24
sex school	22
school sex	21
sex in school	14
amusnakan kyanq	13
porno	11
հետույք	7
կտղուցք	7
sex in the school	6
levart blog	6
պոռնո	6
sex patmutyunner	6
aforizm	6
gisher	6
աֆորիզմ	5
դեմք	5
մերկ աղջիկներ	4
porno patmutyunner	4
sex photo school	4
nayel porno	4
levartblog	3
մառազմ	3
ա	3
kin	3
ինչ է ուզում կինը	3
տնքոցներ սեքսի ժամանակ	3
ամուսնական գիշեր	3
schoolsex	3
ֆաուստ	3
սեռական ակտ	2
amusnakan gisher@	2
school sex picture	2
putanki	2
լիբիդո	2
sex op school	2
սեքս բերանով	2
kanaci gaxtniqner	2
կին	2
փող աֆորիզմ	2
levart	2
sexual patmutyunner	2
sexi masin patmutyunner	2
sex at school	2
sexi masin	2
amusnutyun	2
es sirum porno	2
կին	2
www.kendanakan porno	2
sex in scool	2
ծխախոտ	2
ամառվա գեղեցիկ նկարներ	2
kamasutra 69	1
porno erexeki	1
աֆորիզմներ ծամոնի մասին	1
լեսբուհի	1
http://levartblog.wordpress.com/category/աֆորիզմ/	1
new aforizm	1
school sex photo	1
սեքսուալ հետույք	1
աղջիկները մերկ	1
erexeki porno	1
kuys axjik	1
տարօրինակ բառեր	1
school from sex	1
հավերժական սերը	1
arajin gisher@ sexi jamanak	1
օռգազմ	1
hayeri pornon	1
hndkakan kino	1
sex image school	1
ser ev kirq	1
knoj@ gaxtniqner	1
sex-ոտ աղջիկներ	1
Սիզիֆ	1
in the school sex	1
ser@ haverjutyun e jamanaki mej	1
hayeri porno sex	1
Մերկ աղջիկներ	1
մտածմունքներ աֆորիզմ	1
gaxtniqner	1
sex հստակ sex hstak	1
kama 69	1
աղջիկը աֆորիզմ	1
sex հետույքը	1
ինչպես կնոջը գրավել	1
porno nayel	1
jamacuyc	1
sex school foto	1
school of sex	1
mel ramos portrait	1
հավերժական սեր	1
sexi masin amen inch	1
Օֆ porno	1
channel	1
ինչպես սեքս անել	1
sexsi gaxtniqner@	1
sexy ass	1
ոչինչ չի մնա	1
aforizm jamanak	1
Սեվ շոկոլադ	1
սարյանի այգի	1
կապիկ	1
учительница хентай	1
“porno”	1
կապրիզ	1
սիրո աֆորիզմ	1
ՈՉԻՆՉ ՉԻ ՄՆԱ	1
sex kendanineri het	1
aryunot porno	1
Ինչ է ուզում կինը	1
publichni porno	1
knoj gaxtniqner	1
Կին	1
kapiki seks	1
ՍԱՐԴ ԲԼՈԳ» blog archive » Առաջին գիշերը	1
pin-up на гобелене	1
ser@ haverj e	1
amen inch sexi masin	1
amusnakan sex	1
афоризм @nkeroj masin	1
աղջիկների մերկ հետույքները	1
սեքս անել	1
հետույք	1
+18 մերկ աղջիկներ pornoo	1
+18 մերկ աղջիկներ	1
txen txuhet sex	1
www.porno առնանդամ	1
գյոթե ֆաուստ	1
txrutyun aforizm	1
երջանկություն հանուն սիրո	1
սեքս	1
Կանգ առ ակնթարթ, դու գեղեցիկ ես	1
sexsi masin	1
ван гог крик	1
dasaran	1
merk kanajq	1
arnandam@	1
amusnakan 1 gisher	1
kyanq@s aranc qez shat txura	1
գրավել կնոջը	1
nerqin qaxaqakanutyun	1
секс с училкой	1
ՈՒրեմն, եթե դու մտածում ես	1
shcool sex	1
ֆռեյդ խելագարություն	1
sex haraberutyun	1
porno sirayin xosqer	1
հաճելի է հաստ առնանդամով սեքսը	1
sesx.am	1
sexi gaxtniqner	1
porno kyanq	1
դէմք	1
մերկ հետույք	1
sexi gaxtniqner@	1
amusnakan arajin gisher hodvac	1
sexi masin. arajin gisher	1
հակասեքսուալ	1
учительница аниме секс	1
marazm	1