Զրո../լայվսթրիմ/

Զրոյին ձգտելուց հետո, զրոն անցնելը հեշտ ա…զրոյական մակարդակը, հանգստություն ա տալիս, ազատում ա քեզ քեզանից ու քո մտքերից..քո հիմնական ձգտումները դառնում են վերջնական կամ վերջին..վերջին անգամն էլ այնքան անվտանգա թվում, ինչքան երկրորդ անգամը…զրոն միանգամից հանգստության  ա բերում , բալանսի ա բերում օրգանիզմդ, մտքերդ, լիցքաթափում ա ավելորդ շտապողականությունից, ավելորդ առաջխաղացման մտքերից, ավելորդ ավելորդություններից…զրոն մի տեսակ նոր հանգրավան ա, որից հետո դու ու միտքը, հոգին, զգացմունքները հնարավորություն ունեն, ոչ թե սկսել զրոյից, այլ սկսել առանց անցյալի նախապաշարումների, զրոն մի տեսակ նորածնության սինդրոմ ունի՝ կուտակած փորձը որպես բոնուս…զրոն էտ մի հատ մակարդակա, որից հետո դու քո ճակատագրի , թե ապագայի տերն ես..զրոն նոր փորձանք չի, նոր փորձարարության հնարավորություն ա, զրոյի մեջ ամբողջ մարդկային փիլիսոփայությունը կուտակվել, որովհետև զրոյից սկսում ա կյանքը ու զրոյի վրա ավարտվում…գրած տեքստը զրոյ ա, ունի սկիզբ ու ավարտ, որովհետև ինքը սկսել ոչնչից զարգացելա ու հանգել ա ոչնչին…զրոն ոչինչ ա, բայց ոչ ոչնչություն…ու եթե ոչինչը անուն ունի, ուրեմն ինքը ինչ-որ բանա…զրոն սկզբի, կուլմինացիայի ու ավարտի-ից հետոն ա…ու ինքնա հիմնական ասելիքը…էն ինչ մնում ա էտ զրոն ա…դրա համար մարդու ապրած կյանքը էական չի..սկիզբը ապրելու ընթացքը ու ավարտը…ի վերջո էականա ինչա մնացել դրանից հետո…այ էտ զրոն…բայց իմ համար զրոն, ոչ թե ինչ-որ բան թողնելն ա /ես դրա մասին նույնիսկ մտքիս ծայրով չեմ մտածում/, այլ զրոյին հասնելու ընթացքը…ամբողջ հաճույքը այ էտ զրոյին ձգտելու մեջ ա, էտ սահմանը հատելու, էտ սահմանից հետո ա անսահման ազատությունը…ազատությունը ղեկավարել քաոսը, որովհետև ամբողջ կյանքդ քաոսում ես ապրում ու երբ հատում ես սահմանը սկսում ես ոչ թե քաոսում ապրել, այլ քաոսը ղեկավարել…այ էտ զրոն ա…ինձ դուր ա գալիս էտ զրոն…ղեկավարում եմ էտ քաոսը…ինձ դուր չի գալիս քաոսը, ինձ դուր ա գալիս էտ քաոսը ղեկավարել..ու էտ զրոն ա…էտ սահմանը հատելն ա, եթե կուզեք, որովհետև ես եմ տենց ուզում, սահմանները լայնացնելն ա, եթե կուզեք, որովհետև ես եմ տենց ուզում՝ չափերը անցնելն ա քո չափերը, քո չափերը ինչքան կարաս պետք ա անցնես, ինչքան ուժ ունես, ցավի գնով, թե զոհողության չափերդ պետք ա անցնես քո համար քո ներսում…այ էտ զրոն ա, որ միշտ ձգտում ես հատես ու ինքչան ուժ ունես ձգտում ես..բոլորին թվում ա, որ ձգտում չունենալը ձգտում չի, բոլորին թովւմ ա, որ եթե ձգտում չունես ու ձգտում ես զրոյի էտ էն չի ինչ պետք ա, բայց բոլորը դրանով են զբաղված ամեն օր, ամեն օր բոլորը ձգտում են էտ զրոյին..որովհետև էտ ազատությունա , որովհետև էտ կյանքն ա..դրա համար բոլորս անկախ մեզանից տարբեր ճանապարհներով, տարբերոր փողոցներով, տարբեր մասնագիտություններով, տարբեր նախասիրություններով ձգոտւմ ենք էտ զրոյին…մարդ կա չափերն ա անցնում անընդհատ հատելով զրոները, մարդ կա չափերն ա պահում ու տեղում ոնց որ էսկալատրի վրա մեկ ա հասնում ա զրոյին…ինձ դուր չի գալիս էտ զրոն , ինձ դուր ագալիս էտ զրոյին գիտակցված հասնելը,  ինձ դուր ա գալիս գիտակցված չափերը անցնելը, ինձ դուր ա գալիս, որ ես չեմ ապրում քաոսում, այլ ղեկավարում եմ իմ  շուրջ ու իմ ներսում էտ քաոսը…ինձ դուր չի գալիս էս տեքստը ինձ դուր ա գալիս, զրոյի մասին քաոսայի մտքեր ասելը, ինձ դուր ա գալիս, որ ես ձգտում եմ զրոյին ու ասում եմ ով կարդում ա դու էլ ձգտիր զրոյին ու էս քաոսը մի տեսակ ակառավրելի ա դառնում, որովհետև ինչ-որ մարդիկ կարդում են ու ես իմ քաոսը դարձնում եմ իրանց եթե ոչ մի մասը, ապա այս անկառավարելի քաոսի մեջ կառավարելի հոսքեր եմ ստեղծում…զրոն նոր հնարավորությունը հատել բոլոր սահմանները, ֆիզիկական ցավի, թե ինքնազոհության գնով, անցնելով կեղտ ու զիբիլի, խելագառության ու պատալոգիայի միջով.

Advertisements
By LevArt Posted in TEXT

Խնձոր. կարմիր, էյփլ, ադաթավոր

Խնձորները  տարբեր են լինում: Օրինակ կծած խնձոր կա, որն ասոցացվում է հիշատակի արժանի Սթիվ Ջոբսի հետ: Կարկուտի խփած կանաչ խնձոր կա, որ , ինչպես ասում է մեր հարևան Յուրիկ ձյաձյան “հորս գներն ա վրեն”: Կա կարմիր խնձոր, որը ասոցացվում է աղջկա օրգանական գոյացության լինել-չլինելու հետ: Կծած խնձորը`որպես հայտնի բրենդ նույնիսկ երազանք է: Սեղանին դրված մրգի տեսքով…զզվող եմ, ուրիշի կծածը չեմ ուտի: Ինձ համար չկծած կարմիր խնձորը նորմալ ուտելու միրգ է:  Առանց չափազանցության: Ես բոլոր խնձորներից հենց կարմիր խնձորն եմ սիրում: Ու այդ խնձորի ֆետիշացումը, ինձ, անկեղծ, հիստերիայի մեջ է գցում: Այնպես, որ չզսպեմ իմ ներսի բոլոր անմշակ  սովորույթներն  ու չսեղմեմ լեզվի արգելակները: Ինձ զայրացնում է ոչ թե այդ ավանդույթը որպես այդպիսին: Այլ դրան տրված կարևորությունը` ըստ էության: Որքան նագլիություն է պետք /չգիտեմ հայերեն տարբերակը/, որպեսզի աղջկա բարոյականությունը չափվի սրանով: Որքան մարդը պետք է անարժան լինի, նրա ապրած կյանքը անարժեք, նրա հոգին ու մարմինը անկարևոր, որպեսզի կարմիր խնձորը որոշի քո սիրելի աղջիկը` “լավն է”, թե “վատը”: Կուսաթաղանթի պաշտամունքի համար գուցե Երևանի կենտրոնում մի նստավայր կառուցենք: Գնանք մոտը մոմ վառենք: Խնդրենք, որ նա մեր գլխից անպակաս լինի և նրա պլազմային բաղադրությունը միշտ մեր գլխի վերևում: Խնձորն էլ կարելի է մեռոնի մեջ օրհնել ոսկյա շղթայի վրա անցկացնել ու կախել մեր պարանոցին: Սա ծիծաղելի է  բոլոր դարերի համար: Ոչ միայն նանոտեխնոլոգիաների, այլ թագավորական բալերի վուալների: Ծիծաղելի է նաև, որ կարմիր խնձորը չընդունողներին ասում են առաջադեմ, եվրոպական արժեքների կրող ու կռիվ են տալիս ազգապահպանության շուրջ մղձավանջային մտքերով: Ծիծաղելի խնձորի պատմություն է.. երբ նորապասկաները առաջին գիշերից հետո  բաժանվում են, որովհետև հայերի ասստված կուսաթաղանթը ներկա չէր նրանց երջանկության  անդրանիկ օրվան: Լքել էր: Նեղանում են ու բաժանվում: Համարելով` ուրեմն օրհնված չէ նրանց համատեղ կյանքը: Այս համատարած տգիտությունն ու տկարահոգությունը մի ամբողջ ազգի դարձրել է կիսահիվանդ: Տղաները կիսահիվանդ են, որովհետև դա ստիպված են անել միայն մարմնավաճառների կամ “անբարո” աղջիկների հետ: Դրա համար կամ գումար է պետք կամ հմայք ու լավ բառապաշար:  Այդ պատճառով մարտյան կատուների պես ամբողջ օրը փողոցներում ու ակումբներում ընկած լեզուները կախ գցած պտտվում են ու չեն կարողանում լավ ժամանակ անցկացնել: Այնքան չեն շփվել աղջիկների հետ, որ նույնիսկ կարգին ծանոթանալու ձև չգիտեն, ստրատեգիա չունեն ու միայն անտաշ հայացքներով ու բառերով են մոտենում: Աղջիկներն էլ կարգին աղջիկ մնալու տառապանքների տակ ամբողջ օրը ցույց են տալիս, որ իրենք կույս են: Եթե բարևում ես` ուրեմն ուզում ես: Եթե ուզում ես` ինքը կույս է: Այդպիսին մնալու է մինչև կյանքի վերջ: Իսկ կյանքի վերջը Շարունակել կարդալ

Փաթեթի տակ

Ժամանակակից է այն ամենը, ինչ ինձ չի խանգարում ապրել: Ու եթե մի բան կա, որ ինձ խանգարում է ապրել, ապա այդ մասին խոսացողները: Այն դատարկամիտները, այն մտաթերիները ու գերխելամիտները:  Այն բոլորը ու այն բոլորին փաթեթավորածները` փաթթած ունեցողները բոլորին ու ամեն ինչ: Ու ամեն ինչից փաթեթավորում պահանջողները: Ու այս համատարած փաթեթավորվածների մեջ էսթետիզմի մի ամբողջ կոլւտուր ա է մահանում: Ոչ թե մշակույթ, այլ կուլտուր ա: Թերևս այս բառը գյուղական ինտելեգենցիայի պես մի բան է հիշեցնում, բայց այն նաև հիշեցնում է, որ եթե դու գյուղական ինտելեգենցիայից սերած ու սերված մի հասուն կամ տհաս պատանեկիկ ես, ապա, ես սերված չեմ` արմատավորված եմ: Ու գյուղից չէ, այլ քաղաքից: Ու եթե մտքիդ եկել է երբևէ կամ լսել ես այս երգը” դու գյուղականցի ես, ես քաղաքացի, իմ բանջարը քո հանճարին վնաս չէ” երգը, ապա պետք է, որ մի անգամ ֆիքսած ու ֆիքսված լինեիր մի կարևոր կետի վրա` Շարունակել կարդալ

այն ինչ վերցրել ես տվել, թողել խլել

Ոչինչ կյանքում չի լինում վերջին անգամ…ամեն ինչ կյանքում կրկնվում է..կրկնվում է անցյալի ու ապագայի նման..կրկնվում է, ինչպես արևածագն է կրկնվում, երբ զարթնում ես.. ու գիշերը` երբ քնում ես կամ չես քնում, լսում ես լռությունը, թե լռության սիմֆոնիան..ինչպես սիմֆոնիան, որ նվագում է ամեն անգամ տարբեր կերպ, բայց ամեն անգամ նույն մեղեդին, նույն մեղեդին տարբեր հոգիների համար, տարբեր սրտի զարկերակներում..նույն մեղեդին..ու կյանքն էլ կրկնվում է, սերն էլ կրկնվում է ու շարունակվում, ամեն ինչ շարունակվում է, անգամ անհաղորդ առավոտյան կապույտը, որ ամեն անգամ կրկվում է ու սահում տարբեր կերպ..ամեն ինչ տարբեր է կյանքում..միայն նստվածքը…այն, ինչ նստվածք է թողնում կրկնվում է նստվածք ստացածի ու նստվածք թողածի մոտ..ոչինչ կյանքում չի լինում պատահաբար ու ոչինչ չի ավարտվում անհրաժեշտաբար, ոչինչ չի ավարտվում ու…շարունակվում է երջանկության տեսքով, շարունակվում է ցավի ու տառապանքի, ուրախության  ու թախիծի, հոգու ճիչի ու սրտի մղկտոցի կամ հրճվանքի ներքո…ամեն ինչ, ամեն ինչի ներքո կրկնվում է. Շարունակել կարդալ

By LevArt Posted in TEXT

տափակությունը` առանց սոուսի` վազող էշի տեսքով

Ես չեմ ասում իմ բլոգի ընթերցողները տափակ են: Ես ասում եմ, որ ինչքան տափակ բան ես գրում էնքան ավելի շատ մարդ է կարդում էտ փոստը: Համենայնդեպս, իմ կարծիքով, ոչ այնքան տափակ բաները, քիչ են կարդում, իսկ իմ կարծիքով` տափակ բաները` շատ: Չեմ ուզում, ես էլ տափակ գտնվեմ ու սկսեմ խոսալ ճաշակից, ճաշից ու ճաշացանկից: Բայց երբ մի բան իմ դուրը չի գալիս` էտ մի բանը չգիտեմ ինչի շատերին դուր ա գալիս ու ինձ է’տ դուր չի գալիս: Օրինակ, էտը` այդ բառի խոսակցական տարբերակն ա, իսկ էտելը` ծառերի մասին ա,  իսկ էտ էլ, մեկ այլ հնչեղության դեպքում, նշանակում ա` ինքն էլ: Ուզում եմ ասել, որ նայած թե ոնց ես հնչեցնում այս դեպքում այդ տափակությունը: Ուզում եմ ասել չէ` ասում եմ, որ ճաշակի հարց չի միայն, հնչեցնել կարողանալու ու կարողությունը օգտագործելու հարց ա: Սրանով էլ ուզում եմ ասել, որ կարևոր չի, թե ինչ, այլ կարևոր ա, թե ոնց: Ու էս ասելով,  ասում եմ, որ ցանկացած տափակ բան կարելի սարքել կլոր, ուղղանկյուն, եռանկյուն, ութանկյուն ու անկյունագծերը փոխել` անկյունի սրությունը ու աստիճանը` փոխելով: Փոխել չի նշանակում ավելի լավ տափակություն սարքել, նշանակում ա փոխել տափակությունը: Երբ ինձ ցույց են տալիս էշ, ես չեմ մտածում էշի ներքին աշխարհի մասին, բայց երբ Շարունակել կարդալ

By LevArt Posted in TEXT

…ու ոչինչ չի մնա

Այն հիշողություններն են մնացել միայն, որոնց համար դողում էի, թե դողում եմ..ու ուրիշ ոչինչ չի մնացել…միայն նրանք, որոնց համար սարսռել ես ու մարդասպանի պատրաստակամությամբ պահպանել մտքում ու զգացել, ինչպես իրականությունդ ես զգում, երբ հյուսվածքներդ են պատռում..զգում ես այնպես, ինչպես միայն ֆիզիկական ցավը կզգաս ու դրանից ավելի իրական ոչինչ մարդկությունը դեռ չի ստեղծել, նրա հազարամյա մշակույթը ֆիզիկական ցավից բացի ավելի ուժեղ ու ավելի զգայուն իրականություն չկարողացավ ստեղծել..քաղաքակրթություններ ընկան ու սլացան առաջ ու դեռ կգնան.. ու դեռ կստեղծեն.. ու դեռ կլռի զարմանքից ամբողջ երկիր մոլորակը… ու մի պահ կկանգնի արևը, թե ուղեծիրը, բայց ոչինչ ավելի իրական չի լինի…ժամանակին, երբ խոսում էիր արմատներիդ, թե արմատներիդ հաստության ու խորության մասին, խոսում էիր միայն, որովհետև ուրիշ ոչինչ ավելի մեծ հպարտություն չէր առաջացնում քան դրանց խորամուխ լինելը, ոչինչ ավելի…հիմա արդեն ոչինչ չի մնացել…ժամանակը խեղդել է ամեն ինչ ամեն օր չապրվող ներկայի մեջ ու միայն ցավը.. ու միայն մի քանի վարկյան այդ իրականությունը զգալու համար…անգամ կախաղան են բարձրանում այդ իրականությունը ապրելու համար…, անգամ

Շարունակել կարդալ

…չընտրել

Մտածել եմ…երկար…անարժանության ամբողջ շղթայով անցել եմ…սխալվել` ուղղվել, բայց պետք ա հակառակը անեի, անեի, այնպես, որ զգային իմ ողջ ապականությունը…մտքովս չի անցել, որ փողոցում ու կյանքում փողոցի օրենքները ավելի գործուն են, քան հենց փողոցում…ոտատակ եմ արել հազար բան ու հազար հոգու, ոտատակ եմ արել անազնվության համար, ոտատակ եմ արել, բայց փողոցում…խղճիս հետ մենակ եմ մնացել հազար անգամ ու հազար անգամ համոզվել…եթե խղճիս դեմ անեմ սա կլինի մտորումներ կաղախանից առաջ… Շարունակել կարդալ

By LevArt Posted in TEXT

..պոկռտել են առանց ցավազրկելու

գիշեր է, թե գիշերահավասար` այդպես էլ չհիշեցի` ներսիս դատարկությունից էր, թե դատարկված իրականությունից` չգիտեմ…փողոցները ամայի էին, ինչպես ներսս, որ լռել է առժամանակ` կանգնել `չնայած շնչելու ժամանակ չունեմ…ու քայլում եմ դանդաղ…այնպես դանդաղ, որ գիշերային լռության մեջ լսում եմ սեփական շնչառությունս ու զգում եմ, թե ինչ ծանր եմ շնչում, առաջին անգամ այդ ապատիայի մեջ լսում եմ իմ շնչառությունը …հևիհև ու ծանր շունչ Շարունակել կարդալ