Փաթեթի տակ

Ժամանակակից է այն ամենը, ինչ ինձ չի խանգարում ապրել: Ու եթե մի բան կա, որ ինձ խանգարում է ապրել, ապա այդ մասին խոսացողները: Այն դատարկամիտները, այն մտաթերիները ու գերխելամիտները:  Այն բոլորը ու այն բոլորին փաթեթավորածները` փաթթած ունեցողները բոլորին ու ամեն ինչ: Ու ամեն ինչից փաթեթավորում պահանջողները: Ու այս համատարած փաթեթավորվածների մեջ էսթետիզմի մի ամբողջ կոլւտուր ա է մահանում: Ոչ թե մշակույթ, այլ կուլտուր ա: Թերևս այս բառը գյուղական ինտելեգենցիայի պես մի բան է հիշեցնում, բայց այն նաև հիշեցնում է, որ եթե դու գյուղական ինտելեգենցիայից սերած ու սերված մի հասուն կամ տհաս պատանեկիկ ես, ապա, ես սերված չեմ` արմատավորված եմ: Ու գյուղից չէ, այլ քաղաքից: Ու եթե մտքիդ եկել է երբևէ կամ լսել ես այս երգը” դու գյուղականցի ես, ես քաղաքացի, իմ բանջարը քո հանճարին վնաս չէ” երգը, ապա պետք է, որ մի անգամ ֆիքսած ու ֆիքսված լինեիր մի կարևոր կետի վրա` Շարունակել կարդալ

Պպզած գրականություն

by LevArt

Հեչ էս վերջերս մտել եք գրախանութ ու մի հատ նորագույն գրականության գիրք վերցրել` հայ գրականության…արաաա վոռիա…”քարից հաց քամող հայ ժողովուրդ”  էտ գրումա 21 տարեկան մի հատ աղջի, որ իրա գրքի վրա իրա նկարնա տպել..նագլի չոլկով ու չգիդեմ խի տարազով…չոլկեդ վկա` խի ես գրուուուուում… էտ տարազը խի ես հաքե..արա խի…ինչ քար, հաց…արա քարն ու հացը ունենք, խի ենք քարից քամում, լավ էլ գնում ենք սուպեռմառկետից ենք առնում…թարգեեք արաաաաաա….ինչ արյունաթաթախ ժողովուրդ, բալիկ ջան…արա 21-22 տաերկան ես ինչ արյուն…արյուն հիմա պետք ա մենակ կուսազրկվելուց մոտդ լինի ու դրանով ներշնչված գրես արյունաթաթախ պռոստինը հանգում էր մեր շարժումների ներքո…արյուն ես ուզում, բա Շարունակել կարդալ