Կենսապրակտիկայի բալանսը

Մի քանի ամիս առաջ պատահաբար հանդիպեցի մի աղջկա: Նույն դպրոցում էինք սովորում, թե սովորում սովորել: Վերջին անգամ վերջին զանգիս օրն էի տեսել` բեմից: Ինքն էլ այստեղ չէր` Ռուսաստանում էր` նոր էր վերադարձել: Դե բնականաբար ասացի` ոնց ես, ինչկա: Պատմեց, որ Լոմոնոսովի համալսարանում ավարտել է դիվանագիտության ֆակուլտետը, հիմա էլ եկել է արտգործնախարարությունում է աշխատում` Հայաստանում: Ինքն էլ ինձ հարցրեց, դու ոնց ես, ինչես անում:  Ես էլ երկար-բարակ ժուռնալիստի ու հեռուստակարիերայիս մասին չպատմեցի` տպավորություն չստեղծվի, թե ուզում եմ տպավորություն գործել, տպավորություն չլինի, թե տպավորություն է: Ասեցի “էհ, անկապ, հիշում ես դպրոցի ժամանակ, որ գրում էի /ինքն էլ լավ հիշում էր, որովհետև, երբ բունտեր էի անում դպրոցում ու իմ բանաստեղծություններն ու որոշ արձակ բաներ էի կարդում, միշտ առաջին շարքի լսողներից էր` դուրը գալիս էր, երբ չորս ընկերներով քիթ ու մռութ էինք ջարդում 6-10-րդ դասարանցի տղեքի ու հետո իրանք հավաքում էին իրանց ունեցած չունեցած մնացյալ բոլոր ընկերներին ու չորս հոգով իրանց քիթումռութն էլ էինք ջարդում ու այնքան ժամանակ, մինչև իրանք էլ դարձան իմ լուռ ունկնդիրները, ովքեր չէին հասկանում ինձ ու բացի չհասկանալուց մի հատ ուզում էի ձեռ առած լինեին/, էլի էտպես գրում եմ”: Նայեց վրաս ժպտաց ու ասում է` “Հա, դե գրելը, պոեզիան, գրականությունը լավ ա, ու վերջ, էտքանը?”: Ասեցի` դե հա էլի, էլի տենց, կուզեի տպագրել, բայց չի ստացվում, չեմ զբաղվում, ու ավելացրի “Ինչի ավել բան ա պետք?” Էլի ժպտաց ու ես , ոնց որ իսկական Չջենտլմենն, ասեցի` լավ գնամ, հաջողություն: Ու սկսեցի մտածել Շարունակել կարդալ