Մեֆին, ֆաուստը 82-ամյա Գյոթեն ու կողքիս պառկած կույս Մարգոն

Posted by LevArt

Խորհրդանշական…aftershock/republic-ից դուրս ես գալիս, հիմնականում լավ խմած ու խմած ինչ-որ աղջիկների, ինչ-որ կյանքի, ինչ-որ վայրկյաններ, իրանցից խլած ու հարստացած ես դուրս գալիս, բայց միշտ ինչ-որ մեկի հետ…հստակ գիտես, որ էտ մեկը` էն մեկը չի, որ դու կուզեիր, որ լիներ, բայց էս դեպքում էդքան էական չի որ մեկն է…կարևորը մեկը կա…ու տենց քայլում ես, ձեռքը բռնած ես քայլում, եթե հավես ունես, եթե չէ թողում ես, որ շան պես հետևից գա, եթե լիբիդոն ուժեղ ա ձեռքդ դնում ես տալյային, եթե հարմար ա…շոկից, երբեմն էլ շոգից հևիհև քայլում ես, որ անցնես էտ անտեր փողոցը, որ քեզ խանգարում ա շուտ հասնել տեղ…խոսելու խնդիր չկա, միշտ թեման գտնում ես ու միշտ էլ հետաքրքիրա անցնում… քեզ մեկա, իրան, մեկա` կարևորը ակտնա…որովհետև ինչ էական ա խոսքը, եթե կա գործողությունը…հասնում ես տեղ` վերջապես…ասենք, առաջին անգամ չի, բայց մի ժամ տևում ա, մինչ մտնում ես, նստում ես…կիրքը, եթե խեղդում ա` ինչ համբերել ու զսպել, թող իրանք իրանցից վախեցածները զսպվեն…ես չեմ զսպում ոչինչ ու շատ ուղիղ ասում եմ` ինչ եմ ուզում…էս անգամ էլ տենց պետք ա լիներ…էս անգամ էլ ամեն ինչ շատ սովորական էր` ոչ մի արտառոց բան…պառկում ես, չսպասելով, որովհետև սպասվող չկա…քող չկա, համոզելու կարիք առավեևս…ում համոզես` իրան` ծիծաղալու է… պառկելն ու գիրքը մեկ են լինում…Ֆաուստ.. Շարունակել կարդալ

Advertisements