Արի պաչեմ chocollate շուրթերը քո…

Posted by LevArt

Անգլիացու արյուն մեջս ընդհանրապես չկա: Ինչի ասես, բացի անգլիացուց: Չէր էլ կարող լինել` ես ահավոր տաքարյուն եմ` եթե լինեի կկախեի ինքս ինձ: Մի խոսքով, անգլիացի չեմ, բայց միշտ հեռանում եմ առանց ցտեսություն ասելու: Հիմա դա հարիր է անգլիացուն, թե ում չգիտեմ ու նաև չգիտեմ, թե ինչու են դա անգլիացիներին կպցրել:

kiss

 

Առհասարակ, այդ պականերն ու հաջողները դուրս չեն գալիս: Տիեզերական էներգիան իրանց այնքան էլ հաջող չի: Դե աղջիկ է..  հմայիչ է, շառմով, կրքով լի, ահավոր  արևային ժպիտ ունի ու սարսափելի էներգետիկա: Այլ կերպ հարց էլ չէր առաջանա ասել հաջողություն, թե չէ, որովհետև հանդիպելու առիթ էլ չէր լինի: Ամեն ինչ շատ լավ անցավ: Բայց ամեն լավ ունի իր սկիզբը, որ ունենա նաև ավարտը: Ու սկիզբը հետո է սկսվում, երբ գնում ես տուն, պառկում ես ու սկսում հիշել` ինչ եղավ: Հաճելի է: Քնում զարթնում ես ու ամեն ինչ մոռացվեց: Բայց մինչ այդ ամենը լինի պետք  է դեռ գնալ: Բայց անպայման սպասում է ինչ-որ խոսքերի…առանց խոսքերի էլ ամեն ինչ պարզ է: Պտտվում եմ, որ գնամ…<….> կանչում է ու հարցական, հալածված ու ստորացված ձայնով: <Բա հաջող չես ասում…հիմա ինչ` վերջ>: Դե դու էլ միանգամից…զուտ աղջկական արձագանքին, փորձում ես տղայական, բայց ապուշ պատասխան տալ, որ հասկանա հարցի  անիմաստությունը. Շարունակել կարդալ

Advertisements